Foto: Jikke van Loo uit Kloetinge. 

Ik maakte deze foto na een nacht in het klooster in Laredo. Een prachtige ervaring waar we met 22 nationaliteiten een maaltijd genoten, samen met de nonnen in de kloostergang zongen. Een ervaring die ik koester er nooit meer zal vergeten. Toen ik ‘s morgens vroeg mijn schoenen aan deed stond deze non te genieten van de stad die langzaam ontwaakte. Ik was een dankbare toeschouwer van dit prachtige tafereel.

Foto: Björn Holderbeke uit Spanje

Tijdens mijn eerste camino in 2024 vanuit België naar Santiago kwam ik na twee maanden wandelen Ted tegen in Saint Jean Pied de Port. Ted woont in Canada, maar wandelt bijna ieder jaar een camino. Hij slaapt in zijn tent of in een municipal albergues. Heel bijzonder was dat hij geen stempels verzamelde in zijn credential. Hij tekende iedereen die hij interessant vond op zijn tocht met balpen in zijn credential. Zo heeft hij later ook mij getekend. Ik vond dit een hele eer. Ted maakte ook heel mooie aquarellen tijdens zijn camino. 

Dit moment is achteraf bekeken zeer bepalend geweest voor mij. Want tijdens mijn 2de en 3de camino heb ik hetzelfde gedaan. Ik tekende andere pelgrims op mijn pad. En na mijn derde camino ben ik in Spanje gebleven en aquarel-lessen gaan volgen. Ik teken en schilder nog iedere dag mensen die op mijn pad komen en ben lid van een Urban sketchers groep. Zonder mijn ontmoeting met Ted zou ik deze creatieve weg nooit zijn ingeslagen zijn in mijn leven. 

Foto: Henk-Jan Kienhuis uit Ommen. 

De foto toont een bijzondere plek in Vuku, Noorwegen, langs de S:t Olavsleden, net over de grens met Zweden.
Twee berkenbomen markeren deze stille plek, achter een hostel, eenvoudig en krachtig aanwezig in het landschap. Na ongeveer 400 kilometer onderweg was dit voor mij het eerste moment tijdens de tocht, en eigenlijk in tientallen jaren, waarop het echt stil werd in mijn hoofd. Geen gepieker, geen gedachten, niets moeten. Een plek van diepe rust en vrede. Diezelfde rust werd ook uitgestraald door het beheerderskoppel van de hostel, alsof het landschap en de mensen hier iets doorgeven aan wie voorbijtrekt. Mijn tweede tocht op de Olavsleden begon dan natuurlijk ook in Vuku.
Een plek om vaker naar terug te keren.

Foto: Hans Beens uit Genemuiden.

Als je denkt dat je niet meer kan. Kan men nog wel voor 50%. Iets wat ik heb gehoord van een medepelgrim. Al lijkt er geen einde aan de weg, ook deze komt tot een eind. Trouwens megatrip gemaakt met twee vrienden die hier voor mij lopen.

Foto: Liesbeth Schmeits uit Dieren.

Uitgerekend toen ik de Pyreneeën overtrok regende het en was er mist...ik heb amper wat van de omgeving gezien maar op de toppen verscheen uit het niets een kudde paarden . Het gaf een hele bijzondere sfeer, magisch!

Foto Tineke van Urk uit Ringe. 

Mijn allereerste stappen op de camino... Het was nog vroeg, schemerig en nat. Daar ging ik, het avontuur en mezelf tegemoet.

Foto: Theresia de Lange. 

Zittend in het gras, genieten van de salade, gekregen van mijn hostel. Alle tijd van de wereld.......

Foto: Ans de Grunt uit Overasselt. 

Geen slaapplek gereserveerd….maar via de kerk sliepen we in een schitterend Spaans familiehuis met een geweldig uitzicht.

Sandra Veldt uit Hazerswouden-Rijndijk

De eindeloze uitzichten. 

Foto: Sandra Homburg Roffel

Trots op al mijn stempels.

Foto: Jacintha Jongenengel O'Driscoll uit Hellevoetsluis

Onvergetelijke reis gemaakt en dit was het kersje op de taart.

Foto: Chris gaat door uit Spijkenisse. 

Naar het einde van de wereld. Van Katwijk aan Zee naar Finisterra.